ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΤΟΝΙΟΣ - Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ ΠΟΙΗΣΗ:ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ - Μουσική Πυξίδα

Τελευταία Νέα:

Post Top Ad

2Η ΦΩΤΟ

Post Top Ad

2Η ΦΩΤΟ

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΤΟΝΙΟΣ - Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ ΠΟΙΗΣΗ:ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ


Ποίηση:Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940)
Μουσική : Πασχάλης Τόνιος
Ερμηνεύει : Πασχάλης Τόνιος
Παιδική Χορωδία Τυπάλδου
Αφήγηση : Πέμυ Ζούνη -Σταύρος Ζαλμάς
Σκηνοθετική επιμέλεια : Μεγακλής Βιντιάδης
Διεύθυνση: Ανδρέας Πυλαρινός Ορχήστρα ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΡΤ

* Το βίντεο είναι από το Mέγαρο Μουσικής Αθηνών το 2009 στην εκδήλωση 
"ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ"

Lyrics - Στίχοι:

Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο; 
Γιάννη, γιατί;
Αγέρας θα 'ναι, λέει ο Γιάννης 
και περπατεί. 

Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι 
βγάνει φωτιά. 
Να 'βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα, 
μια ρεματιά! 

Μες το λιοπύρι, μες στον κάμπο 
να ένα δεντρί... 
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου, 
δροσιά να βρει. 

Το δέντρο παίρνει τα κλαριά του 
και περπατεί! 
Δεν θ΄ ανασάνω, λέει ο Γιάννης, 
γιατί, γιατί; 

«Γιάννη, πού κίνησες να φτάσεις;» 
«Στα δυο χωριά.» 
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου; 
Πολύ μακριά!» 

«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω. 
Τι έφταιξα εγώ; 
Σκιάζεται ο λόγκος και με φεύγει, 
γι' αυτό είμαι δω. 

Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες... 
για δυο, για τρεις... 
Ο νους μου σήμερα δε ξέρω, 
τ' είναι βαρύς». 

«Να μια βρυσούλα, πιες νεράκι 
να δροσιστείς». 
Σκύβει να πιει νερό στη βρύση, 
στερεύει ευθύς.

Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες, 
φεύγει ο καιρός, 
Στον ίδιο δρόμο είν' ο Γιάννης, 
κι ας τρέχει εμπρός...

Να το χινόπωρο, να οι μπόρες, 
μα πού κλαρί; 
Χτυπιέται ολόρθος με το χαλάζι, 
με τη βροχή. 

«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο, 
το σπλαχνικό, 
που 'ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι 
και στο βοσκό;» 

Ο πεύκος μίλαε στον αέρα 
- τ' ακούς, τ' ακούς;- 
και τραγουδούσε σα φλογέρα 
στους μπιστικούς. 

«Φρύγανο και κλαρί του πήρες 
και τις δροσιές 
Και το ρετσίνι του ποτάμι 
απ΄ τις πληγές. 

Σακάτης ήτανε κι ολόρθος, 
ως τη χρονιά, 
Που τον εγκρέμισες για ξύλα, 
Γιάννη φονιά!» 

«Τη χάρη σου ερημοκλησάκι, 
την προσκυνώ, 
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα 
και να σταθώ... 

Η μάνα μου θα περιμένει 
κι έχω βοσκή... 
Κι είχα και τρύγο... Τι ώρα νάναι 
σαν τι εποχή; 

Ξεκίνησα το καλοκαίρι 
-να στοχαστείς- 
Κι ήρθε και μ' ήβρεν ο χειμώνας 
μεσοστρατίς. 

Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι! 
Πότε ήρθε; Πώς; 
Άγιε, σταμάτησε το λόγκο, 
που τρέχει εμπρός. 

Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω 
-με τι καρδιά;- 
Θέλω να πέσω να πεθάνω, 
εδώ κοντά.»

Πέφτει σα δέντρο απ΄ το πελέκι... 
βογκάει βαριά. 
Μακριά του στάθηκε το δάσος, 
πολύ μακριά.

Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι, 
φωνή καμιά. 
Στ΄ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο, 
στην ερημιά.-

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Post Top Ad

2Η ΦΩΤΟ
-->