Playground Theory: Τα τελευταία χρόνια ακούσαμε πολύ τις παραγωγές της 4AD και του Μπρίστολ, ενώ δεν εγκαταλείψαμε ποτέ τη σκηνή του Μάντσεστερ... - Μουσική Πυξίδα

Τελευταία Νέα:

Post Top Ad

2Η ΦΩΤΟ

Post Top Ad

2Η ΦΩΤΟ

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Playground Theory: Τα τελευταία χρόνια ακούσαμε πολύ τις παραγωγές της 4AD και του Μπρίστολ, ενώ δεν εγκαταλείψαμε ποτέ τη σκηνή του Μάντσεστερ...



Οι Playground Theory προσέρχονται στο πεδίο της εγχώριας ποπ/ροκ μουσικής με αισθητική πρόταση συνολική, μιας και το artwork του ντεμπούτο τους Speaking Of Secrets ντύνει άψογα τον dream pop ήχο τους. Σαφώς πιο βαρείς σε συναίσθημα από αυτό που υπονοεί το όνομά τους, έχουν μια σχεδόν ενστικτώδη οπτική πάνω στα πράγματα που τους αφορούν...

Προϋπήρχε ως παρέα η τριάδα των Playground Theory ή αποτελεί δημιούργημα γύρω από μια κεντρική ηχητική ιδέα; 

Ήμασταν παρέα από το 2002 και οι τρεις (ο Δημήτρης και ο Βαγγέλης γνωρίζονταν μάλιστα από το πανεπιστήμιο). Είχαμε παίξει κατά καιρούς μαζί σε συγκροτήματα, μέχρι που το 2009 αποφασίσαμε να μην ψάχνουμε αλλού για να βρούμε τον ήχο που μας αρέσει, αλλά να τον δημιουργήσουμε εμείς.


Πόσο καιρό διάρκεσε η ηχογράφηση του Speaking Of Secrets; Αν και ομολογουμένως πολύ καλή η παραγωγή, εντούτοις είναι σίγουρο ότι –όπως κάθε διαδικασία ηχογράφησης– θα αντιμετώπισε και η συγκεκριμένη κάποια προβλήματα. Ποια ήταν αυτά; 

Η ηχογράφηση του Speaking Of Secrets κράτησε περίπου 4 μήνες. Πολλά από τα κομμάτια τα είχαμε ήδη ηχογραφήσει σε πιο πρόχειρη μορφή μόνοι μας, με τη βοήθεια του πρώην ηχολήπτη και κιθαρίστα μας Νέστορα Θεοφιλόπουλου (ο οποίος έκανε το pre-production σε κάποια), κι αυτό μας βοήθησε να επιταχύνουμε τη διαδικασία στο στούντιο. Ο συνδυασμός φυσικών και ηλεκτρονικών ντραμς (και η ηχογράφησή τους), όπως και η μίξη των πολλαπλών ηχοχρωμάτων από τα πλήκτρα και τις κιθάρες (όπου υπήρχαν), ήταν από τις πιο χρονοβόρες και απαιτητικές διαδικασίες. 

Γιατί αλήθεια τα ντραμς έχουν έναν σχεδόν πλαστικό ήχο σε όλη τη διάρκεια του δίσκου; Πολλές φορές δηλαδή έχει κανείς την εντύπωση ότι ακούει μια μίξη κανονικών ντραμς και drum machine. Πρόκειται για αισθητική απόφαση ή οι επιρροές από ανάλογα σχήματα είναι τόσο δυνατές, ώστε τείνατε προς μια τέτοια κατεύθυνση; 

Η κεντρική ιδέα ήταν να ηχογραφήσουμε τα μισά σχεδόν τραγούδια του άλμπουμ με φυσικά ντραμς και στα υπόλοιπα να χρησιμοποιήσουμε midi drums (όχι drum machine), τα οποία όμως είναι κι αυτά γραμμένα από μας. Θέλαμε δηλαδή στα κομμάτια που εμείς θεωρούσαμε πιο ροκ αισθητικής να χρησιμοποιήσουμε φυσικά ντραμς, πάντα βέβαια με την κατάλληλη μεταγενέστερη μίξη του ήχου τους• τα κομμάτια πάλι με την πιο pop/electro/ambient χροιά ηχογραφήθηκαν με midi drums και με αντίστοιχη επεξεργασία ήχου, ανάλογα και με το ύφος του κάθε ενός από αυτά. Τα ψηφιακά ντραμς είχαν ήδη δοκιμαστεί στο demo που είχαμε κάνει με τον Νέστορα, ικανοποιώντας μας σαν αποτέλεσμα στα μέρη του αντίστοιχου ύφους.

Πιστεύουμε ότι η συγκεκριμένη μίξη ίσως υποστηρίζει καλύτερα το ύφος κάποιων κομματιών του Speaking Of Secrets, και ότι πολλές φορές λειτουργεί προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός «απόκοσμου» ηχοστρώματος, το οποίο προφανώς υπάρχει και σε πολλές επιρροές μας.



Μιλώντας για επιρροές, προσωπικά μου θυμίσατε (και το λέω σαφώς ως κομπλιμέντο κάτι τέτοιο) τους πολύ καλούς αν και βραχύβιους Sharkboy. Αλλά, απ' ότι καταλαβαίνω, οι επιρροές σας απλώνονται στο ευρύτερο φάσμα της βρετανικής μουσικής, όπως ξεδιπλώθηκε κυρίως κατά τη δεκαετία του 1990... 

Δεν τους ξέραμε τους Sharkboy, πολύ ωραίος ήχος, ειδικά το “The Seismic Night”! Σίγουρα έχουμε επηρεαστεί από τα 1990s, καθώς ακούγαμε πολλά βρετανικά συγκροτήματα της εποχής κατά την εφηβεία μας. Τα τελευταία χρόνια ακούσαμε πολύ τις παραγωγές της 4AD και του Μπρίστολ, ενώ δεν εγκαταλείψαμε ποτέ τη σκηνή του Μάντσεστερ. Ειδικότερα για τον καθένα μας, ο Δημήτρης έχει πιο ηλεκτρονικές και ίσως πιο ψυχεδελικές επιρροές, ενώ ο Βαγγέλης –εκτός από Stone Roses και Joy Division– αγαπά επίσης την τζαζ και το fusion. Όσο για τη Μάρσια, οι δυνατότεροι δεσμοί της από το Νησί είναι οι Radiohead, οι Portishead και οι Μassive Αttack. 

Έχετε κυρίως επιλέξει την ασπρόμαυρη αισθητική στις φωτογραφίες που κοσμούν το εξώφυλλο και το εσωτερικό του ντεμπούτο σας (και μάλιστα πολύ επιτυχημένα σε σημεία). Για ποιον λόγο η ασπρόμαυρη (ή σέπια) φωτογραφία έχει τέτοια γοητεία ακόμα και στις μέρες μας, πέραν της vintage αίσθησης και αυτής της νοσταλγίας την οποία μεταφέρει; 

Κυρίως γιατί οι φωτογραφίες τις οποίες επιλέξαμε θυμίζουν πιο πολύ ιμπρεσσιονιστικούς πίνακες, δίνοντας έμφαση στην εντύπωση και ατμόσφαιρα που προκαλείται από μία εικόνα (χωρίς να εστιάζουν στο εικονιζόμενο αντικείμενο). Δημιουργούν έτσι μια ονειρική αίσθηση και λειτουργούν συμπληρωματικά με τη μουσική μας. Η ασπρόμαυρη αισθητική τους συμβάλλει σε αυτό, όπως και οι τεχνικές θαμπώματος, οι οποίες παραπέμπουν σε κάτι φευγαλέο και άπιαστο. Επιλέξαμε φωτογραφίες από δύο νέους φωτογράφους, τον Βαγγέλη Μπαγιάτη και τον Νίκο Κοντοσταυλάκη. 

Τι θέμα έχει το "Accident"; Στην αρχή διακρίνεται η ονειρική (και ουτοπική) προσπάθεια της αγαπημένης να φέρει τον αγαπημένο της κοντά –ακόμα και στον τόπο του ατυχήματος– μετά όμως γίνεται μετάθεση της οπτικής και κεντρικό πρόσωπο στο ατύχημα αναδεικνύεται ξαφνικά ο μέχρι πριν σωτήρας… 

Το "Accident" μιλάει για την ανάγκη που έχουμε για στήριξη και ανασυγκρότηση, ειδικά μετά από καταστροφικές καταστάσεις (μεταφορικά ή κυριολεκτικά). Πολλές φορές μόνο με τη βοήθεια του άλλου μπορούμε να μαζέψουμε τα «κομμάτια» μας. Από την άλλη όμως, αυτός που θα προσφερθεί να «βοηθήσει» δεν θα βγει αλώβητος: ο «σωτήρας» θα έχει χάσει αρκετά μέρη από τον ίδιο του τον εαυτό, προκειμένου να φτάσει στην/στον αγαπημένο του. Με άλλα λόγια, είναι μια μεταφορική εικόνα για το πώς μας αλλάζει ανεπανόρθωτα η προσπάθειά μας να προσεγγίσουμε και να συνυπάρξουμε με τον άλλο• στην πορεία θα χρειαστεί να θυσιάσουμε μέρος του εαυτού που ήμασταν για να φτάσουμε κοντά του. 


Έχετε σχέδια για κάποιο βιντεοκλίπ στο άμεσο διάστημα; 

Δεν έχουμε σχέδια ακριβώς, κυρίως λόγω έλλειψης πόρων, αλλά θα μας ενδιέφερε να κάνουμε ένα βιντεοκλίπ που να συμβαδίζει με την αισθητική του άλμπουμ. 


Οι συναυλίες σας έχουν υποβοήθηση και από άλλους μουσικούς επί σκηνής; 

Στις συναυλίες πάντα παίζαμε με live μπάσο και κιθάρα, εκτός από τα τρία πλήκτρα μας και ντραμς. Μαζί μας στα live είναι ο Κώστας (slam) Επιτρόπουλος στην κιθάρα και ο Μίλτος Κριτικός στο μπάσο, με στόχο να υπάρξουν κι άλλοι φίλοι και συνεργάτες κάποια στιγμή στη σκηνή μαζί μας –όπως η Βαρβάρα Τσότρα, η οποία ηχογράφησε τσέλο στο Speaking Of Secrets. 



Συντάκτης : Στυλιανός Τζιρίτας
Πηγή: http://www.avopolis.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Post Top Ad

2Η ΦΩΤΟ
-->